Oficjalne dane pokazują, że przeciętny dom w Londynie kosztuje równowartość prawie 35-letniego dochodu rozporządzalnego gospodarstwa domowego o niskich dochodach.

Według Urzędu Statystyk Narodowych średnia cena domu w stolicy w roku 2022/23 wyniosła 530 000 funtów.

Analiza wykazała, że ​​oznacza to, że średnia cena domu nie była „przystępna” dla żadnego z dziesięciu decyli dochodów w stolicy, nawet dla najbogatszych, biorąc pod uwagę możliwość jego zakupu za pięcioletnie dochody gospodarstwa domowego.

W przypadku decyla o najniższych dochodach (15 257 funtów rocznie) potrzeba 34,7 lat dochodów, aby móc pozwolić sobie na zakup takiej nieruchomości.

Dla  średniego dochodu (37 632 GBP) – 14,1 lat, a dla najwyższego dochodu (89 901 GBP) – 5,9 roku.

ONS opisuje dochód do dyspozycji jako kwotę, jaką gospodarstwa domowe mają do dyspozycji na wydatki i oszczędności po uwzględnieniu podatków, takich jak podatek dochodowy, ubezpieczenie społeczne i podatek lokalny.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Home Office) oświadczyło, że podwoi liczbę dni, w ciągu których osoba, która uzyskała azyl, będzie mogła przebywać w mieszkaniach komunalnych.

Z pism rządowych, do których dotarli dziennikarze, wynika, że ​​okres karencji przyznany uchodźcom na przejście z mieszkań komunalnych do własnego zostanie od 9 grudnia wydłużony z 28 do 56 dni.

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych określiło tę zmianę jako „rozwiązanie tymczasowe”, które ma obowiązywać do czerwca 2025 r., kiedy to zostanie poddany ponownej ocenie.

Urzędnicy w pismach stwierdzili, że posunięcie to ma na celu wsparcie władz lokalnych po tym, jak badania wykazały znaczny wzrost bezdomności uchodźców w ciągu ostatniego roku.

Według zespołu doradców, który chce, aby krajowy rejestr umożliwiał śledzenie dzieci, które nie uczęszczają do szkoły, w Anglii niekompletne rejestry i niejednolite dane oznaczają, że nawet 300 000 dzieci może nie mieć dostępu do edukacji.

Instytut Polityki Edukacyjnej (EPI) stwierdził, że liczby 300 000 nie można uwzględnić po odjęciu liczby dzieci zarejestrowanych u lekarzy pierwszego kontaktu NHS w Anglii i odjęciu liczby dzieci w wieku od 5 do 15 lat figurujących na listach szkolnych lub zarejestrowanych jako uczące się w domu .

EPI ustaliło również, że potencjalna różnica między rejestracjami lekarzy pierwszego kontaktu a zapisami do szkół wzrosła o 40% w latach 2017–2023, co sugeruje, że pandemia Covida przyczyniła się do gwałtownego wzrostu przedłużającej się nieobecności dzieci w szkole.

EPI przyznało, że liczba 300 000 osób miała „ograniczenia” ze względu na dostępne dane i nie obejmowała dzieci, których rodziny przeprowadziły się za granicę lub do innych części Wielkiej Brytanii, w tym Walii lub Szkocji. Nie uwzględniono w nim również potencjalnych podwójnych rejestracji, gdy dzieci figurują w dwóch lub więcej przychodniach lekarskich.

Około jedna czwarta dorosłych w wieku produkcyjnym w Wielkiej Brytanii nie ma obecnie pracy, co stanowi prawie 11 milionów osób.

Z 11 milionów osób w wieku od 16 do 64 lat prawie półtora miliona jest bezrobotnych. Liczba ta jest jednak niewielka w porównaniu z liczbą osób biernych zawodowo, czyli nieposzukujących pracy, która obecnie wynosi ponad dziewięć milionów.

Stanowi to ogromne wyzwanie dla Departamentu Pracy i Emerytur (DWP), który twierdzi, że chce przywrócić na rynek pracy osoby z długotrwałymi schorzeniami i niepełnosprawnością, a także osoby długotrwale bezrobotne.

Instytut Studiów Fiskalnych (IFS) podał w lipcu, że 4,2 mln osób w wieku produkcyjnym (10,2% populacji w wieku produkcyjnym) otrzymuje co najmniej jedno świadczenie zdrowotne.

To wzrost w porównaniu z 3,2 milionami w 2019 roku.

Według IFS, który prognozuje, że do końca roku 2028/29 liczba ta wzrośnie do 3,8 mln, w roku 2023/24 około 3,2 mln osób ubiegało się o zasiłek z tytułu niezdolności do pracy.

Wydatki rządowe na świadczenia z tytułu niepełnosprawności i niezdolności do pracy w Wielkiej Brytanii osiągnęły 65,7 miliarda funtów w roku 2023/24, z czego 47,6 miliarda funtów przeznaczono na osoby w wieku produkcyjnym.