Start Wiadomości Legalna aborcja w Wielkiej Brytanii

Legalna aborcja w Wielkiej Brytanii

3042
0

Aborcja w Wielkiej Brytanii nie jest niczym nadzwyczajnym. Szacuje się, że w UK jedna na trzy kobiety przed 45. rokiem życia miała przeprowadzoną aborcję. Każdego roku w UK wykonuje się około 200 tys. aborcji.

Nie każda kobieta marzy o zostaniu mamą. Niektóre chcą dzieci, ale czas nie jest dobry. Inne właśnie rozstały się z partnerem, a wiadomość o samotnym macierzyństwie jakoś nie napawa optymizmem albo po prostu nie są gotowe na posiadanie potomstwa. W takich sytuacjach rozwiązaniem może okazać się aborcja. W UK działa szereg klinik aborcyjnych, w których można porozmawiać ze specjalistami, a jeśli kobieta zdecyduje się na aborcję – zostanie ona przeprowadzona legalnie, za darmo, pod czujnym okiem lekarzy, z zachowaniem wszystkich środków ostrożności.

Aborcja w Anglii nie jest niczym nadzwyczajnym. Szacuje się, że w UK jedna na trzy kobiety przed 45. rokiem życia miała przeprowadzoną aborcję. Mimo iż jest to dość często wykonywana procedura medyczna, nie zmienia to faktu, że decyzja o przerwaniu ciąży należy bez wątpienia do jednej z najtrudniejszych jakie przyjdzie podjąć kobiecie w ciągu jej życia. W tych ciężkich chwilach z pomocą przychodzą specjaliści w klinikach aborcyjnych, którzy udzielając odpowiedzi na dręczące pytanie – pomagają tym samym podjąć kobiecie decyzję właściwą dla niej. Wbrew powszechnemu mniemaniu w klinikach aborcyjnych nikt nie namawia do przerwania ciąży. To kobieta sama musi podjąć decyzję.

– Unikamy udzielania rad w zakresie tego co dana kobieta powinna zrobić odnośnie ciąży. Skupiamy się na tym, by ciężarna sama podjęła decyzję, która jest dobra dla niej. Oczywiście udzielamy medycznej porady w zakresie antykoncepcji i samego zabiegu przerwania ciąży – mówi Abigail Fitzgibbon, rzeczniczka prasowa British Pregnancy Advisory Service zwanej popularnie BPAS. Jak zapewnia, nie ma się czego bać. – Wiadomość o tym, że jesteś w ciąży kiedy tego nie planowałaś, może paraliżować i przerażać. Specjaliści w NHS i BPAS są po to, żeby pomóc w podjęciu słusznej dla ciebie decyzji. Jeśli zdecydujesz się na przerwanie ciąży, nie ma się czego bać. Jest to bardzo bezpieczny zabieg. Nie jesteś sama. Każdego roku w Wielkiej Brytanii wykonuje się około 200 tysięcy aborcji. Każdy zna kogoś, kto miał aborcję, tylko o tym nie wie – dodaje Abigail.

Pierwsze kroki

Zgodnie z prawem, w UK można legalnie przerwać ciążę do 24. tygodnia. Warto pamiętać, że nie ma ograniczeń odnośnie wieku. W klinikach aborcyjnych ciążę mogą przerwać nastolatki w wieku od 12 lat wzwyż. Pytanie – gdzie szukać pomocy, jeśli myślimy o przerwaniu ciąży. Jest kilka opcji. Można zacząć od wizyty u GP lub odwiedzić jedną z klinik aborcyjnych. W UK działa BPAS i centra Marie Stopes. Ta ostatnia wstrzymała ostatnio aborcję dla kobiet poniżej 18. roku życia, zabiegi przerywania ciąży pod narkozą i świadomą sedacją, i wszystkie chirurgiczne zabiegi w centrum w Norwich. Można uzyskać skierowanie od GP lub po prostu zadzwonić do jednej z klinik aborcyjnych i umówić się na konsultację. Aby zabieg przerwania ciąży był wykonany zgodnie z prawem, przed aborcją dwóch lekarzy musi podpisać odpowiedni dokument. Muszą oni potwierdzić, że kontynuowanie ciąży będzie szkodliwe dla zdrowia psychicznego i fizycznego kobiety, aborcja niesie ze sobą mniejsze ryzyko niż kontynuowanie ciąży lub jeśli istnieje niebezpieczeństwo, że dziecko po urodzeniu będzie upośledzone fizycznie lub umysłowo.

Jednym z lekarzy może być twój GP, drugim – lekarz z kliniki, w której będzie wykonywany zabieg. Nie muszą oni widzieć nas osobiście, a opinię mogą wystawić na podstawie naszej teczki medycznej. Jeśli wybierasz się do centrum aborcyjnego na własną rękę, specjaliści zorganizują wszystko w klinice. Warto pamiętać, że jeśli chcemy, by aborcja była wykonana bezpłatnie, w ramach świadczeń NHS – będziemy potrzebować numeru NHS. Widnieje on na naszej karcie NHS, ale można zawsze zadzwonić do naszej przychodni i spytać o numer karty bez podawania przyczyn.

W klinice

– W naszych centrach chronimy prywatność naszych pacjentek. Przez cały czas mamy na uwadze fakt, że nasze serwisy są w 100 proc. poufne. Nic nie dzieje się bez zgody kobiety. Zanim poinformujemy GP o tym, że pacjentka miała aborcję, najpierw się jej spytamy, czy się zgadza – mówi Abigail.

Czego powinnyśmy się spodziewać kiedy już trafimy do kliniki aborcyjnej? Możemy przyprowadzić ze sobą partnera lub bliską osobę. Nie będą one jednak z nami przez cały czas. Wszystko po to, by wyeliminować ryzyko wywierania na kobiecie jakiegokolwiek nacisku, żeby przerwała ciążę. Najpierw czeka nas rozmowa z pielęgniarką i lekarzem, którzy zadadzą nam kilka pytań odnośnie naszej historii medycznej; spytają także dlaczego rozważamy aborcję i przedstawią nam różne opcje odnośnie ciąży. Jeśli zdecydujemy się na aborcję, podczas konsultacji zostaniemy zważone, zmierzone i poddane kilku testom.

Przy wyborze dostępnych opcji przerwania ciąży ważne jest zdiagnozowanie, jak zaawansowana jest ciąża. W tym celu wykonuje się USG brzucha lub w przypadku wczesnej ciąży USG dopochwowe. W UK dostępne są dwa rodzaje aborcji: aborcja medyczna, kiedy podawana jest specjalna pigułka i aborcja chirurgiczna. Pielęgniarka zbada też naszą krew i na podstawie próbki moczu, krwi czy wymazu z pochwy przeprowadzone zostaną testy na choroby przenoszone drogą płciową. Cała konsultacja trwa ok. dwóch godzin. Podczas konsultacji ustalona zostanie data wykonania aborcji. Warto pamiętać, że nawet jeśli zdecydujemy się na przerwanie ciąży i zostaniemy poddane wszystkim badaniom, w każdej chwili możemy zmienić zdanie. Najważniejsze, żebyśmy były pewne naszej decyzji, jakakolwiek by ona nie była.

Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, podajemy kontakt do klinik:

Aborcja na świecie:

  • Aborcja w pierwszym trymestrze ciąży jest (co do zasady) legalna na życzenie lub bez większych ograniczeń bądź nie egzekwuje się przepisów karnych w: Rosji (w latach 1920-1936, a potem od 1955 roku) i przyłączonych do niej republikach radzieckich, takich jak: Białoruś (1920-1936, 1955), Kazachstan (1920-1936, 1955), Turkmenistan (1921-1936, 1955), Ukraina (1922-1936, 1955), Gruzja (1922-1936, 1955), Armenia (1922-1936, 1955), Azerbejdżan (1922-1936, 1955), Kirgistan (1924-1936, 1955), Uzbekistan (1925-1936, 1955) i Tadżykistan (1925-1936, 1955), Szwecji (1946, 1974), Japonii (1948, 1949), we wchodzących w skład byłej Jugosławii: Serbii (od 1952), Kosowie (1952), Czarnogórze (1952), Macedonii (1952), Bośni i Hercegowinie (1952), Chorwacji (1952) i Słowenii (1952), we wchodzących w skład byłego Związku Radzieckiego: Litwie (od 1955), Łotwie (1955), Estonii (1955) i Mołdawii (1955) oraz w Bułgarii (1956), na Węgrzech (1956), Słowacji (1957), Czechach (1957), Rumunii (1957–1966, 1990), Korei Północnej (1961), Kubie (1965), Wielkiej Brytanii (1967), Finlandii (1970), Singapurze (1970), Indiach (1971), Zambii (1972), Fidżi (1972), Niemczech (1972/1976), Danii (1973), Grenlandii (1973), Stanach Zjednoczonych (1973), Portoryko (1973), Korei Południowej (1973), Tunezji (1973), Cyprze (1974), Francji (1975), Austrii (1975), Islandii (1975), Nowej Zelandii (1977), Włoszech (1978), Norwegii (1979), Chinach (1979), Belize (1980), Bangladeszu (1981), Holandii (1981), Turcji (1983), Barbadosie (1983), Tajwanie (1985), Grecji (1986), Kanadzie(1988), Republice Zielonego Przylądka (1988), Wietnamie (1988), Mongolii (1989), Belgii (1990), Bahrajnie (1991), Albanii (1995), Gujanie (1995), Republice Południowej Afryki (1996), Kambodży (1997), Nepalu (2002), Szwajcarii (2002), Portugalii (2007), Hiszpanii (2010, zob. Hiszpania), Urugwaju (2012), Luksemburgu (2013), a także w stolicy Meksyku (2007), Gwinei Bissau, Saint Vincent i Grenadynach i w niektórych stanach Australii (1971, 1998, 2002).
  • Do krajów o zaostrzonych warunkach dopuszczalności przerywania ciąży lub jej całkowitym zakazie w Europie należą: Malta, San Marino, Watykan, Monako, Andora, Liechtenstein, Irlandia i Polska oraz większość państw latynoamerykańskich (np. Chile, Salwador i Nikaragua), położonych w Afryce (np. Czad, Somalia i Angola), na Bliskim Wschodzie (np. Egipt, Syria i Iran) i w Azji Południowo-Wschodniej (np. Mjanma, Indonezja i Filipiny).
  • Restrykcyjne przepisy aborcyjne mają też niektóre terytoria autonomiczne bądź zależne, np. Wyspy Owcze, Irlandia Północna, Gibraltar.
  • Zakaz aborcji lub ochrona płodu są zapisane w konstytucjach Gwatemali, Salwadoru, Irlandii oraz kilku stanów Meksyku. Konstytucja Słowacji zawiera zapis przewidujący ochronę płodu, nie jest on jednak realizowany w praktyce. W Hiszpanii ustawa regulująca tę kwestię ma status ustawy organicznej – aby ją zmienić potrzeba specjalnej procedury. W kilku innych państwach (Niemcy, Hiszpania, Węgry, Polska) ustawy legalizujące aborcję zostały uznane za niekonstytucyjne w oparciu o normy prawne przewidujące ochronę życia ludzkiego.
  • W krajach, w których aborcja jest nielegalna lub mocno ograniczona, zdarza się, że kobiety jeżdżą na zabieg za granicę, np. z Irlandii do Wielkiej Brytanii, z Polski do Niemiec, Szwecji i Wielkiej Brytanii, z Ameryki Łacińskiej i Karaibów do Stanów Zjednoczonych czy jeszcze do niedawna z Portugalii do Hiszpanii i Francji.
  • W USA aborcja jest legalna w nieograniczonym zakresie na mocy wyroku Sądu Najwyższego, który w sprawie Roe v. Wade w 1973 uznał, że próby ograniczenia kobiecie dostępu do aborcji są sprzeczne z Konstytucją USA, a płód nie jest osobą w rozumieniu XIV poprawki do Konstytucji.
    (źródło: Wikipedia)

Anna Lambryczak