Start Polecane Dokąd emigrują Polacy?

Dokąd emigrują Polacy?

235
0
PODZIEL SIĘ

Gdy Polak decyduje się na pracę za granicą, najczęściej wybiera Niemcy. Z badań CBOS wynika, że nieprzerwanie od 10 lat najwięcej zarobkowych emigrantów z Polski wyjeżdża do bogatszego sąsiada z Zachodu. Pod względem średniego miesięcznego wynagrodzenia Niemcy ze stawką 3,7 tys. euro plasują się w ścisłej czołówce państw Unii Europejskiej. I ten argument w połączeniu z położeniem w bezpośrednim sąsiedztwie obu państw pobudza Polaków do poszukiwania zatrudnienia w Niemczech.

Na Wyspy raz w życiu, do sąsiada razy kilka

Według Centrum Badań Opinii Społecznej w ub.r. aż 41 proc. spośród wszystkich pracujących za granicą Polaków decydowało się na Niemcy. Bywały jednak lata, gdy niemiecki rynek pracy przyciągał niemal połowę, a dokładnie 48 proc. z całej polskiej zarobkowej emigracji. O ile nieprzerwanie od 10 lat pierwsze miejsce w zestawie najpopularniejszych kierunków pracowniczych wyjazdów zajmują Niemcy, o tyle drugie miejsce regularnie w tym okresie należy do Wielkiej Brytanii. Tam  zarobki są jeszcze wyższe. Dodatkowo coraz więcej Polaków biegle posługuje się językiem angielskim.  Wabi ich także wysoki standard życia na Wyspach. W ub.r. 23 proc. zarabiających za granicą Polaków odbierało pensję w funtach.

Z komunikatu CBOS oprócz procentowego udziału wynika jeszcze jedna, niezwykle istotna różnica między wyjazdami na saksy do Niemiec i Wielkiej Brytanii. Otóż do pracy za zachodnią granicę Polacy wybierają się kilka (4-5) razy w życiu. Do Anglii, Szkocji i Walii wyruszają z reguły tylko raz. I albo zostają tam na stałe, albo wracają i już najczęściej nie podejmują kolejnej próby zawodowego podboju Wysp.

31-letni Michał z Bolesławca, dziś marketingowiec w dużej firmie o globalnym zasięgu, kilka lat temu zdecydował się na emigrację do Londynu. Wytrzymał cztery miesiące. Twierdzi, że po tym doświadczeniu już na całe życie ma dość Anglii. – Wyjechałem na przedłużone studenckie wakacje do Banbury w okolicach Oxfordu. Szukałem zajęcia poprzez agencję pracy już na miejscu. Mogłem codziennie pracować gdzie indziej, bo pracy było w bród, ale na ogół tylko taka, której miejscowi nie chcieli się podjąć, czyli np. czyszczenie linii produkcyjnej w fabryce pieczywa, albo w mroźni jako pakowacz bułek do hamburgerów. Tryb pracy: po 12 godzinny sześć razy w tygodniu, na zmianę nocki oraz dniówki.

Zarabiałem ok. 500-600 funtów tygodniowo. Nieźle. Za pierwszą tygodniówkę opłaciłem swój pokój na cały miesiąc i kupiłem sobie laptopa. Ale moje życie wyglądało wtedy tak: wracałem z pracy, kładłem się, słuchałem muzyki, patrzyłem w sufit i odliczałem dni do końca pobytu. Na nic więcej nie miałem siły. Większość Polaków mieszkała w szeregowych domkach, z maleńkimi 20-metrowymi podwórkami. Każdy taki dom miał po pięć-sześć pokoi i z reguły po 10 polskich mieszkańców. W moim pokoju był tylko materac i żarówka na suficie. Ogólnie koszmar. Chyba podobnie czują się ludzie w więzieniu – opowiada Michał.

Magda, 27-letnia anglistka z Poznania, przez kilka miesięcy pracowała w londyńskim sklepie z biżuterią. Wywiozła z Londynu same dobre wspomnienia: – Praca była lekka, szefowie przyjaźnie nastawieni, zarobki mi odpowiadały. Miałam sporo wolnego czasu, korzystałam z życia, imprezowałam, robiłam zakupy, podszlifowałam mój angielski. Aż zadałam sobie pytanie, czy chcę tak dalej żyć i odpowiedziałam, że nie. Wróciłam w rodzinne strony, by znaleźć zawodowe wyzwania, założyć rodzinę i być na stałe u siebie, blisko rodziców i znajomych – tłumaczy.

Leszek, 54-letni inżynier budownictwa z Zielonej Góry już blisko 20 lat temu porzucił biurową posadę w swoim mieście. Zarabia dorywczo, kilka razy do roku wyprawiając się w okolice Bochum. – Za pierwszym razem wziąłem urlop i przyjąłem zlecenie od dalekich krewnych. Pracowałem fizycznie przy budowie ogrodzenia wokół ich domu. Przez dwa tygodnie zarobiłem tyle, że trudno było mi uwierzyć, ale wtedy był jeszcze inny, o wiele bardziej korzystny kurs zachodnioniemieckiej marki. Wróciłem do Polski. Znów pracowałem w biurze na etacie, lecz rodzina z Niemiec informowała, że mieliby dla mnie kolejne zlecenia od swoich sąsiadów. Po naradzie z żoną zdecydowałem się zrezygnować ze stałej pracy w Polsce.

Myślałem wtedy, że to decyzja na co najwyżej kilka lat. Zakładałem, że za zarobione w Niemczech pieniądze wybuduję dom, kupię samochód, odłożę parę groszy i wrócę na etat w rodzinnym mieście. Wyszło inaczej. Wciąż, kiedy uzbiera mi się porcja zleceń, jadę w okolice Bochum i zasuwam fizycznie. Nie przeszkadza mi to. Różnica w zarobkach wynagradza mi trudy takiej pracy. A po powrocie do domu robię sobie kilkutygodniowy odpoczynek. Niby próbuję rozkręcić własną działalność w Polsce, bo niedługo może mi zabraknąć sił i zdrowia do dalekich dojazdów, murarki, tynkowania, montażu instalacji, kucia ścian itp. Ale rozkręcanie firmy w Polsce idzie jak po grudzie, pewnie trochę dlatego, że zawsze w zanadrzu mam plan B, czyli zlecenia od Niemców – przyznaje.

Awans Holandii, debiut Czech

Na trzecie miejsce wśród najpopularniejszych kierunków zarobkowych wyjazdów przebiła się Holandia. W ub.r. dawała zatrudnienie jednej piątej  pracujących za granicą Polaków. Jeszcze kilka lat temu nasi rodacy ponad holenderski rynek pracy stawiali włoski. W 2011 r., 11 proc. polskich emigrantów zarobkowało we Włoszech, w minionym roku już tylko 5 proc. Nieco większym zainteresowaniem Polacy darzyli posady w Belgii i Irlandii, a porównywalnym Stany Zjednoczone oraz Czechy, które w 2016 r. pierwszy raz zajęły miejsce na liście krajów wybieranych przez polskich pracowników.

Wprawdzie czeskie firmy nie płacą tak dobrze jak np. niemieckie, ale przekonująco działają inne argumenty: stabilny rynek pracy, bezpieczne państwo, opieka medyczna na wysokim poziomie, rekordowo niskie bezrobocie w Czechach. Nie bez znaczenia pozostaje też kwestia bariery językowej, którą łatwo pokonać, gdy Polak i Czech wykażą dobrą wolę, by się porozumieć. Dlatego południowy kierunek zarobkowych wyjazdów może wkrótce zyskać o wiele więcej niż 5 proc. Już dziś zlokalizowane w Czechach fabryki – np. podzespołów samochodowych – publikują oferty zatrudnienia w języku polskim i w przygranicznych miejscowościach szukają ludzi chętnych do pracy.

Młodość nie zna granic

Po wejściu Polski do Unii Europejskiej (2004 r.) i otwarciu unijnych rynków znacznie zwiększyły się możliwości zdobycia legalnej posady za granicą. Wielu skorzystało, a temat zarobkowej emigracji stał się u nas wszechobecny.

Z sondażu CBOS wynika, że młodych Polaków nie trzeba przekonywać, by wyjeżdżali do Irlandii czy innych krajów. Blisko połowa (45. proc.) ludzi w wieku 18-24 lata nie odrzuca pomysłu zarobkowej emigracji, a 27 proc. otwarcie przyznaje, że zamierza starać się o posadę za granicą.

Młodzi mówią wprost, że w Europie najbardziej pociągające są zarobki. “…Połowa polskich rodzin musi stawać na palcach po to, co u rodziny holenderskiej czy norweskiej leży na podłodze…” – komentuje X-men na forum internetowym zgorzeleckiego portalu Zinfo.pl.

W przygranicznym mieście wielu Polaków codziennie przekracza granicę, aby pracować w sąsiednim Goerlitz. Tłumaczą, że warto poświęcić godzinę lub dwie na dotarcie do pracy, by w zamian zarobić trzy razy więcej niż w Polsce i po tym pozwalać sobie na urlopy, zakupy, restauracje, samochód.

Grubo ponad dwa miliony na obczyźnie

Gdy CBOS zapytał “z jakiego powodu zamierzasz szukać pracy za granicą?”, ankietowani odpowiadali: niskie zarobki w Polsce – 62 proc., zdobycie nowych doświadczeń i poznanie świata – 12 proc., brak pracy w Polsce – 11 proc., chęć zdobycia zawodowego doświadczenia za granicą – 10 proc., dołączenie do rodziny lub kogoś bliskiego – 2 proc.

O jakiej skali zjawiska mówimy? Wg danych Głównego Urzędu Statystycznego w 2015 r, ok. 2,4 mln żyło poza granicami naszego kraju. Najwięcej w Wielkiej Brytanii – 720 tys., nieco mniej w Niemczech – 655 tys., po tym różnica robiła się już przepastna: 112 tys. w Holandii, 111 tys. w Irlandii i 94 tys. we Włoszech, 84 tys. w Norwegii.

Z tymi danymi polemizowała publikacja “Dziennika Gazety Prawnej”, obliczając na bazie raportu proboszczów wszystkich polskich parafii, polską emigrację na 2,6 mln obywateli. – Danych nie można porównywać, bo metodologia jest różna. GUS stara się określić, kto przebywa za granicą powyżej trzech miesięcy, tutaj takiego kryterium nie było – skomentował dr Piotr Szukalski, demograf z Uniwersytetu Łódzkiego, na łamach “Dziennika Gazety Prawnej”.

Z badań CBOS można wywnioskować, że ogromna większość z 2,3-2,6 mln to ludzie młodzi. Polacy powyżej 55. roku życia niemal w ogóle nie kwapią się, by wyjeżdżać z Polski w poszukiwaniu zatrudnienia w innym kraju.